ACILARIN TENORU
Tarzları, tavırları, duruşları ve
kariyer çizgileri zerre kadar benzeşmese de, Erol Evgin’den bu yana ‘ailemizin
sanatçısı’ çizgisine en çok yaklaşabilen şarkıcı Ferhat Göçer’dir dersem
sanırım yanlış olmaz.
Bakmayın siz Kenan Doğulu’nun yıllar
önce kendi kendine bu payeyi vermiş olmasına... Memleket popüler müziğinde bir
erkek şarkıcı için yeni yetme genç kızların sevgilisi olmaktan daha garanti bir
yer varsa, o da hiç kuşkusuz orta yaş ve üstü ev kadınlarının gönlüne
girebilmektir. Buna ne yakışıklılık, ne sevimlilik, ne şirinlik, ne de
ergenlikten bir türlü çıkamamış şarkılar yeter. Beğensek de beğenmesek de
Ferhat Göçer, anne (orta yaş ve üstü ev kadınları) unsuru üzerinden aile hedef
kitlesine ulaşabilmiş bir şarkıcıdır.
Görselliğin altın çağında, ana
akım pop içerisinde pek de genç sayılamayacak bir yaşta olması bir yana, fiziki
özellikleriyle bir “jön prömiyer” kategorisinde sayamayacağımız, ses rengi
“kadife” deseniz o da değil bir adamın bu başarısının sırrı nedir peki? Sanırım
sadece müziği.
Doktorluğun yanı sıra aldığı şan
eğitiminin verdiği özgüvenle napolitenler, şansonlar ve aryalar icra ederken,
tam da bu şekilde adını duyurmuş, hatta Ajda Pekkan’ın Açık Hava konserinde
“konuk sanatçı” olmuş, Ajda gibi bir “otör”den bile onay almış iken, daha
meşhur olmak, halka inmek, sokakta da tanınmak niyetiyle çıktığı yol hiç de
kolay değildi aslına bakarsanız.
Şahsen bana “Ajda’nın konserinde
sahneye davet edip iki şarkı söylettiği o sevimsiz tenor bir gün bu ülkede geniş
kitlelere mal olacak, çoluk çocuk ezber edilecek şarkıların sahibi olur mu?”
diye sorsalar sadece güler geçerdim. Ama oldu ve pek de gülüp geçemedik.
Ferhat Göçer’in yukarıda
bahsettiğim yola adım attığı ilk albümünden itibaren hep çok doğru albüm
repertuarları derdiği bir gerçek. Müzikalitesi vesairesi tartışılabilir belki
ama kulvarınız popsa bunun çok da tartışılacak bir yanı yoktur zaten, doğrudan
içeriğe bakarsınız. İşte o içerik her zaman çok planlı, çok hesaplıydı Göçer’in
albümlerinde.
“Albüme eski bir alaturka şarkı
koyalım, bu şarkıyı da eskiden bu yana sevilen bir kadın şarkıcıyla düet
yapalım” fikri başta olmak üzere, evlenmiş barklanmış ama nedense ilk aşkını
hiç unutamamış, içinde saklı derin hüznü ancak uzun uzun boşluklara bakarak
ifade etmiş hicranlı ve içli erkek prototipine oturtulmuş şarkılar (“Yastayım”
ve peşi sıra gelen türevleri), aynı nakaratı oktavından bir dik bir pes
söyleyerek elde edilen o acılı Ahmet Kaya etkisi ve cümleye artık bir nokta
koymak kaygısıyla arkasını getirmediğim daha bir sürü formül…
Kabul etmek gerekir ki hep işe yaradı ve
Ferhat Göçer bir anda ana akımın nicedir eksikliğini duyduğu erkek şarkıcının
karşılığı oldu. Bir de üzerine neredeyse sürekli siyah beyaz giyinen, takım
elbiseli, adam duruşlu, öyle sahnede veya kliplerde kımıl kımıl dans edip
oryantal yapmayan, erotik bakışlar fırlatmayan, göğsünü bağrını açmayan, buna
mukabil asla ve kat’a maço bir tavrın da kıyısından geçmeyen, yani aslında ülke
gerçeğinde pek de karşılığı olmayan, olsa olsa Yeşilçam filmlerinden çıkıp gelmiş
bir haza beyefendi, bir ideal erkek imajı da oturtulunca üzerine, formüllü
şarkıların zemini belki kendisinin bile tahmin etmediği/edemeyeceği kadar
sağlam oldu.
Bu giderek yükselen şöhretin
peşini hiç bırakmadı Ferhat Göçer. Her yerden bir düeti çalındı kulağımıza, her
albümün konuk sanatçısı oldu, çok konser, çok televizyon programı yaptı. Sezen
Aksu’dan Nazan Öncel’e herkes ona arka çıktı, sırtını hep sağlama aldı; bu
konuda bağlı bulunduğu Doğan Müzik firmasının desteği de sınırsız oldu. Daha
önce hiçbir şarkıcıya yapılmamış üç boyutlu reklam panoları, afişler ve tanıtım
kampanyalarıyla desteklenen bu önlemez yükseliş, yüksek albüm satış rakamlarını
da beraberinde getirdi.
Tabii bu kadar çok her yerde
görünmesinin, söylenmedik şarkı bırakmamasının can sıkıcı bir tarafı da yok
değildi. Seveni kadar sevmeyeni de arttı bu yüzden. Müzikal anlamda yer yer
“neo” Cengiz Kurtoğlu-Ümit Besen çizgisine yaklaşan tarzını, acıklı tenor
vokalini, sesinden dinleyene sirayet eden en yoğun duygunun hüzün, mutluluk vesaireden
ziyade koyu bir hırs olmasını filan antipatik bulanların sayısı az değildi. Ne
ki bunlar da onun daha çok konuşulmasını sağlıyordu ve popüler piyasada daha
çok konuşuluyor olmak her zaman daha çok satardı.
Geçtiğimiz yıl Göçer’in Doğan
Müzik ile yollarını ayırdığı haberi duyulunca açıkçası bir sonraki albümde ne
yapacağını merak eder olmuştum. Çok geçmeden Emre Plak’la anlaştığı haberi
duyuldu ve Emre Plak etiketli ilk Ferhat Göçer albümü “Seni Sevmeye Aşığım”,
geçtiğimiz Ekim ayında yayımlandı. Yazının bundan sonrası da o albümden
bahsediyor zaten.
Albüm, adından da anlaşıldığı
üzere, yine bildik Ferhat Göçer romantizmi üzerine kurgulanmış. Saçları
“topik”le karartılmış, yaşı kemale ermiş, mahzun ama mağrur duruşlu, içli ve
hisli starımız yine siyah takım elbisesi ve beyaz gömleği üzerinde, objektife asla
bakmadan verdiği pozlarla, daha siz albümü dinlemeden anlatıyor derdini.
Kartonet yetiyor içeriğe.
Ancak bu albüm daha önceki Ferhat
Göçer albümlerine ne kadar benziyorsa, bir o kadar da benzemiyor ilginç bir
şekilde. Yani ortada bir fark var.
Ferhat Göçer’in hırsını soyunup
geldiği yeni vokal tekniği galiba bu farkın en belirgin sebebi. Artık iyiden
iyiye tadı kaçmış o bir dik bir pes söylenen nakaratlar, o “acıların tenoru”
haykırışlar yok bu albümde. Şarkıcılarda, ama özellikle eğitimli şarkıcılarda
asla bağışlanmaması gereken bir kusur olduğunu düşündüğüm ve Ferhat Göçer’de
her nedense sık rastladığım prozodi hataları neredeyse yok denecek kadar az. Yani
daha sakin, daha kendine güvenen ve haliyle kulağa daha profesyonel gelen bir
şarkıcı var bu albümde. O eski bağırış çığırışların yerine iyi tasarlanmış ve
döşenmiş zengin vokaller geçmiş ve çok da iyi olmuş.
Bununla beraber işin repertuar
kısmı için aynı şeyi söylemek mümkün değil. Bu albümü sanki Ferhat Göçer’e
öykünen, hatta onu çok beğendiği için düpedüz taklit eden biri yapmış gibi. “Aman
ne güzel, tam da Ferhat Göçer tarzı şarkılar,” diye düşünüyorsunuz bir yandan,
bir yandan da tutmuş formüllere bu kadar çok yaslanmış şarkıları ardı ardına
dinlemekten sıkılıyorsunuz. Bu durumda olumlu yönde değişiklik göstermiş vokal
tekniği de kurtarmıyor albümü. Ferhat Göçer beklenmedik bir şekilde, yerinde
sayıyor.
“Beklenmedik bir şekilde” dedim;
zira bu albümün besteci ve söz yazarı künyesi hem bir önceki albümlerinden, hem
de piyasadaki bunca albümden bir hayli farklı, alışılmamış, tanınmamış isimler
barındırıyor. Bunun sebebi de Göçer’in icadı olan www.besteniyolla.com adresine
gönderilmiş amatör/yarı profesyonel besteler arasından repertuar seçimi
yapılmış olması. Başka bir hal ve şartta sonuna kadar desteklenebilecek (üstelik
hem daha yumuşak, hem de daha hesaplı) bu cesur davranışın Ferhat Göçer’e geri
dönüşü ise her nasılsa ve nedense pek de parlak olmamış.
Acaba amatör/yarı profesyonel
besteciler şarkılarını Ferhat Göçer’e beğendirme gayretiyle mi “Göçer tarzı”na
soyundular, yoksa Göçer mi (resmi açıklamaya göre) on dört bin şarkı arasından
kendi tarzında olanları çekip çıkardı ya da çekip çıkardıklarını evirip çevirip
kendine uydurdu orası meçhul. Ama ortada ciddi bir “Ferhat Göçer şarkılarının
taklidi Ferhat Göçer şarkıları” durumu var. Albümü dinlerken yer yer
alıştığınızı duymanın, şaşırmamanın rahatlığını yaşarken, yer yer
sıkılıyorsunuz bu durumdan.
Albümde neden ilk sıralara konulduğunu ve
neden klip çekildiğini hiç anlamadığım “Mehtabın Rengi” ve “Unutmuş Çoktan” tam
da bu kendini tekrar hatta taklit sularında geziniyor ve yeni bir heyecan
yaratmadan uçup gidiyorlar.
Buna karşın akılda kalıcılık ve
dile dolanırlıkları nedeniyle üzerlerine oynanması gerektiğini düşündüğüm “Oya
Gibi”, “Ayrılsak Ölürüz Biz” ve “Bundan Sonra” albümü sürükleyebilecek ticari
güce sahip şarkılar. Sözü ve müziği Kubilay Aydoğmuş imzası taşıyan “Oya Gibi”,
albümde “hit” olmaya en yakın aday. Gözleri görmese de saz çalıp türkü yazan
Kayserili aşık Ayhan Kılıç’ın “Bundan Sonra”sı da albümün en iyi keşiflerinden
biri.
Nitelik açısından ağırlığı
hissedilen “Sevmeye Aşığım” ve “Affetmedim Seni” ise albümün gizli kozları. “Affetmedim
Seni”, Ümit Sayın’ın uzun zamandır özlediğimiz eski şarkılarının tadını duyuran
yeni bir bestesi. Albümün isim şarkısı “Sevmeye Aşığım” ise daha önce Göçer’in
seslendirdiği “Yanındayım” ve “Aklım Sende Kalır” şarkılarının da bestecisi ve
söz yazarı olan Ersel Serdarlı’ya ait. Serdarlı yine iyi bir şarkı yazmış ve
albümde bir adım öne çıkmış.
İddialı bir şarkıcının “no name”
bestecilerden şarkı alarak albüm yapması fikri tek başına ayakta alkışlanmalı.
Ama keşke Ferhat Göçer hazır bu cesareti göstermişken biraz daha ileri gidip,
daha farklı sulara yelken açabilseymiş. Firma değiştirmek gibi ciddi bir
dönemecin eşiğindeyken daha dikkatli adım atma kaygısı belli ki baskın çıkmış.
Umarım Ferhat Göçer’in bu şarkı bulma yöntemi, bundan sonrasında daha yaratıcı
işlere kapı açmasına vesile olur. Zira bu albümde bu kadarıyla yetinmek
zorundasınız.
YAVUZ HAKAN TOK, OCAK 2012,
HAYAT MÜZİK.İSTANBUL
